Het-gesloten-clubhuis-voor-doven-Foto-Martijn-Folkers-RTV-Noord

By Martijn Folkers

Normaal komt de dovengemeenschap regelmatig samen in het clubhuis aan de Munnekeholm in Groningen. Maar door de coronacrisis is het gesloten en moeten ze hun tweede thuis missen.

Ze missen de gezelligheid van het clubhuis en de bezoekers. Voor Jelle Kamstra en Linde Terpstra is het juist de plek waar ze zich thuis voelen.

Ze voelen zich juist hier met elkaar verbonden, kunnen onbeperkt met elkaar communiceren via gebarentaal, de taal die ze zo eigen zijn. 

Gemis

‘Als ik naar de kerk ga kan ik gebaren, als ik naar het clubhuis ga kan ik gebaren. Dat mis ik wel, het samenzijn’, vertelt Linde Terpstra.

‘Om nou altijd gebruik te moeten maken van videobellen… Je wilt elkaar ook ontmoeten en kunnen gebaren met elkaar. Dat wordt gemist’, erkent ook Jelle Kamstra.

Afbeelding

Niet altijd gebarentaal

Want niet iedereen gebruikt gebarentaal. Door technische ontwikkelingen als videobellen is het weliswaar gemakkelijker geworden, kan er gecommuniceerd worden met medische diensten, maar dat is niet altijd vanzelfsprekend.

Juist in deze tijd van corona is het een gespreksonderwerp in de dovengemeenschap, erkent Linde Terpstra.

‘Hoe gaat de communicatie op de intensive care als je daar komt te liggen? Via een scherm?’, vraagt ze zich af. ‘Als ik daar kom te liggen en ze maken me wakker, bestaat de kans dat ik heel erg schrik.’ Terpstra kan dat via gebarentaal duidelijk maken, of het opschrijven voor de arts. Maar er bestaat verschil.

Bij een bezoek aan de huisarts worden er soms namelijk drempels opgeworpen.

‘Ik kan mijn eigen huisarts bijvoorbeeld contacten via Whatsapp’, legt Jelle Kamstra uit. ‘Maar er zijn ook huisartsen waarbij dat niet kan. Die moet je bellen.’

En dat is geen optie voor de dovengemeenschap. Kamstra en Terpstra hopen, net als velen met hen, dat de coronacrisis snel eindigt, zodat ook deze zorgen verleden tijd zijn.

Bron: rtvnoord.nl